ΧΗΜΙΚΗ ΑΠΟΛΥΜΑΝΣΗ

Η χημική απολύμανση, ευρέως γνωστή ως χλωρίωση, απαιτεί παρέμβαση ειδικού τεχνικού, εξοικειωμένου με την χρήση και εφαρμογή ισχυρών οξειδωτικών χημικών.
Η πιο συνηθισμένη μέθοδος είναι εκείνη της χλωρίωσης του νερού. Ένα ξέσπασμα – επιδημία μπορεί να κατασταλθεί με σοκ χλωρίωσης, κρατώντας σκόπιμα δηλαδή τα επίπεδα υπολειμματικού χλωρίου πολύ υψηλά. Τα βακτηρίδια είναι εξαιρετικά ανθεκτικά σε ισχυρά όξινο περιβάλλον (ακόμη και σε pH 2 για σύντομο διάστημα) και έχουν απομονωθεί σε περιβάλλον με pH από 2.7 έως 8.3 (Anand et al., 1983; Sheehan,
Henson & Ferris, 2005)

Διαδικασία απολύμανσης:

Η χλωρίωση πρέπει να εκτελείται σε κρύο νερό κάτω των 30°C και με pH < 7. Στην εγκατάσταση εγκχύεται χλώριο σε κάποια μορφή (όπως διοξείδιο Cl2 – πιο έντονη οξειδωτική δράση και λιγότερο διαβρωτικό, NaOCl κ.α.) ώστε το ελεύθερο υπολειμματικό χλώριο στην πιο απομακρυσμένη λήψη να μετρηθεί 20-50mg/lt. Ο χρόνος εφαρμογής εξαρτάται από αρκετές παραμέτρους όπως η θερμοκρασία, το pH, οι χημικές ιδιότητες του νερού. Συνήθως 2 ώρες για συγκεντρώσεις 20mg/lt και 1 ώρα για 50mg/lt ενώ δεν αποκλείονται περιπτώσεις όπου απαιτείται συγκέντρωση 50mg/l-100mg/l για 24 ώρες. Τα υψηλά αυτά επίπεδα χλωρίου στο νερό διαπερνούν αποτελεσματικά το βιοϋμένιο και σκοτώνουν και την Λεγιονέλλα και τους ξενιστές της. Στην συνέχεια η εγκατάσταση αδειάζει και γεμίζει με φρέσκο νερό το οποίο πρέπει να είναι χλωριωμένο με 0,5-1 mg/lt.
Η αποτελεσματικότητα αυτής της μεθόδου εξαρτάται από το κατά πόσον θα εξακολουθήσει να υπάρχει συνεχής χλωρίωση του νερού ώστε να πιστοποιείται ελεύθερο υπολειμματικό χλώριο 1-2mg/lt. Αν το νερό είναι πόσιμο τότε το ε.υ.χ. δεν θα πρέπει να ξεπερνά τα 0,5mg/lt.

Μειονεκτήματα της μεθόδου:
  • Απαιτεί συνεχή μέτρηση και δοσομετρική προσθήκη χημικού
  • Εξαιρετικά διαβρωτική μέθοδος ειδικά κατά την φάση της υπερχλωρίωσης σε παλαιά δίκτυα και ειδικά όσο υψηλότερη η θερμοκρασία
  • Απαιτεί παύση της λειτουργίας μια και απαγορεύεται η χρήση του νερού κατά την φάση της υπερχλωρίωσης
  • Δεν είναι αποτελεσματική σε νεκρά σημεία της εγκατάστασης, δηλαδή όπου δεν πάει το χημικό η Λεγιονέλα παραμένει
  • Απαιτεί ψύξη ή άδειασμα του ζεστού νερού χρήσης
Σημ.:

Σύμφωνα με τον καθηγητή Δρ. Βελονάκη, “σύμφωνα με ορισμένες ενδείξεις, νοσοκομεία με χρήση μονοχλωραμίνης φαίνεται να έχουν μικρότερο αποικισμό από Λεγεωνέλλες και λιγότερες επιδημικές εκρήξεις Λεγεωνέλλωσης. Μπορεί η μονοχλωραμίνη να ενεργεί βραδύτερα από τη χλωρίνη, αλλά φαίνεται ότι παραμένει για πιο πολύ χρόνο και επομένως αποδεικνύεται αποτελεσματικότερη για τα βιοϋμένια.”Επίσης κατά τον ίδιο, “από το σύνολο των δειγμάτων, ανεξαρτήτως προέλευσης (εδώ συμπεριλαμβάνονται και δείγματα από μερικά άλλα νοσοκομεία εκτός Αττικής), ανιχνεύθηκε Legionella spp σε ποσοστό περίπου 40%. Το εύρος του μικροβιακού φορτίου που μετρήθηκε, κυμάνθηκε από 500 – 540 000 cfu/l νερού.”

Παρόμοια είναι και η διαδικασία απολύμανσης πισίνας ή σπα όπου είναι απαραίτητη και η φροντίδα και έλεγχος των φίλτρων, καθώς και τους πύργους ψύξης. Επικοινωνήστε μαζί μας για λεπτομέρειες.